آيات اعراف مشهور است كه در باره بلعم بن باعور است كه داستانش در مجلد پنجم گذشت . دميرى گفته بنقل از قتاده كه اين مثلى است براى هر كه راه راست به دو پيشنهاد شود و نپذيرد . ( و اگر خواستيم او را بدان برآورديم ) كه بدان كار كند و پايه‌اش در دنيا و آخرت بالا رود ( ولى او به زمين چسبيد ) و به دنيا و هوسها و كاميابىهايش اعتماد كرد و در دنيا سزا ديد كه چون سگ له‌له زد و صورت ميش را به دو مانند كرده قتيبى گفته : هر چه له‌له زند يا از تشنگى است يا از خستگى جز سگ كه در حال آسايش هم له‌له زند و چون در خستگى و تشنگى و خدايش نمونه كسى آورده كه آيات خدا را دروغ شمارد و فرموده : اگرش پند دهى گمراه است و اگرش وانهى گمراه مانند سگ كه اگرش برانى له‌له زند و اگرش وانهى له‌له زند - پايان - واحدى و جز او گفتند : اين آيه سخت‌تر آيه است بر اهل دانش چه كه خدا از او گزارش داده اسم اعظم و دعاى مستجابش داد و علم و حكمت و براى دنياپرستى و پيروى از هوس سزاوار دگرگونى نعمت شد و از آنها بدر آمد ، كيست از اين دو آفت بدور ماند جز آنكه خدا تعالى او را نگهدارد . بيشتر مفسران گفتند سگ اصحاب كهف از جنس سگان بوده و از ابن جريح روايت است كه شيرى بوده و شير را هم سگ نامند ، و مردمى هم گفتند آشپز آنها بوده كه طبرى روايت كرده و ضعيف دانسته آن را بخاطر بازوگشائى كه در عرف از اوصاف سگ است و روايت است كه جعفر صادق عليه السّلام كالبهم ، خوانده يعنى سگبان آنها و بسا كه همان مرد باشد و خالد بن معدان گفته : در بهشت از جانوران نباشند جز سگ اصحاب كهف و خر عزيز و ناقه صالح ، و گفتند : هر كه نيكان را دوست دارد از بركتشان دريابد . سگى اهل فضل را دوست داشت و همراهشان شد و خدا او را با آنها در قرآن ياد كرده ، و صيد آستانه غار بوده و برخى آن را خاك تفسير كرده و گفتند : در باشد